غزل شمارهٔ ۱۲۰۲

برداشت: به خورشید شاهُمی گفت که زحمت نکش و خود را ناز نکن، چون اگر تو روی خودت را بپوشانی، ما هم دیگر برنمی‌گردیم.

برداشت: وقتی که نور این زیبایی درخشید، صدها خورشید هم به وجود می‌آید و در آن لحظه، تاریکی و فریب محو می‌شوند.

برداشت: کسی که به تو مغرور شده، احتمالا روی دوستی را ندیده است. اما کسی که مرا دیده، چگونه می‌تواند تو را ارج بنهد و احترام بگذارد؟

برداشت: از افرادی که در نقش گازر هستند دوری کن و زیر ابر نرو، زیرا هم من به ابر و هم به تو نیاز دارم و می‌توانم هر دو را به وجود آورم.

برداشت: اگرچه جان و جهانی به خوبی به تو وابسته است، اما باز هم دنیا و زندگی‌ات می‌تواند با یک لبخند از من دگرگون شود.

برداشت: من هزاران جهان مملو از نور و نعمت دارم، پس چرا به راحتی و با ناز با من رفتار می‌کنی ای کسی که در خفا نشسته‌ای؟

برداشت: من بندگان را از قید روزی و نان آزاد می‌کنم و نان‌بان را به من حیات و عمر طولانی می‌بخشد.

برداشت: از تابش آفتاب عبور کردیم، ای ناهید، برخیز و شراب و شیرینی و ساز بیاور.

برداشت: اگر دنیا با تو همچون نمی‌کند، تو خودت با آن هماهنگ شو. به ما لطف کن و ساز را بیاور، تا بتوانیم با هم موسیقی زیبا بسازیم.

برداشت: تمام موجودات زنده و بی‌جان به تو وابسته‌اند؛ پس به این دو یا سه سرمست بی‌چاره بپرداز و لحظه‌ای به آنها توجه کن.

برداشت: زندگی با تو شیرین است و حتی مرگ نیز با تو خوشایند است. گاهی مانند شکر در آتش می‌مانم و گاهی در عذاب و ذوب شدن.

برداشت: وقتی که ماه همدم من شد، سفر من به مقصد می‌رسد. در زیر سایه او، به راحتی از فراز و نشیب‌ها عبور می‌کنم.

برداشت: از آسمان می‌شنوم که سرانجام باید آرام و بی‌صدا باشی، زیرا سرنوشت ایاز نیز به سمت پایان خود می‌رود.