غزل شمارهٔ ۱۲۰۰

برداشت: ای ساقی، من به مرتبه‌ای از روحانیت دست یافتم، برخیز و بی‌درنگ به برپایی جشن و شادمانی بپرداز تا مردم قدرت و عظمت این قیام را ببینند.

برداشت: شب گذشته شخصی با مقام و قدرت، من را مورد خطاب قرار داد و دستوری بر من صادر کرد، به طوری که دیگر در وجودم هیچ چیز از زندگی باقی نمانده است و تنها غم و اندوه در دل من جاری است مانند خونِ دلی که از گلِ سرخ می‌چکد.

برداشت: من با تمام وجودم طغیانی هستم و بدون هیچ‌گونه نگرانی زندگی می‌کنم. در درونم مانند یک شکار خوشبخت هستم، اما در ظاهر به دنبال فرار از چنین وضعیتی هستم.

برداشت: ای غم و اندوه، دور شو و به نوشیدن باده بپرداز، زیرا اگر شیر به غضب بیفتد، مثل اسب سرخ خونین می‌شود.

برداشت: هر لحظه که در حضورت باشم، آماده‌ام تا مثل جرجیس جان بدهم و سر را به نشانه تسلیم به تو بسپارم، حتی اگر تیغ تیز به من زده شود.

برداشت: من نسبت به گذشته، عطش بیشتری دارم. برخلاف کسانی که تنها به ظاهر و مادیات می‌نگرند، من به دنبال عمق و حقیقت هستم و در این راه با چالش‌های سختی روبه‌رو می‌شوم.

برداشت: تا زمانی که در زندگی دلخور بوده‌ام، از جان خود نیز دست کشیده‌ام. اکنون که قصد رفتن به دنیای دیگر را دارم، وجودم را برای این سفر آماده کن.

برداشت: این بیت به نوعی دعوت به نوشیدن شراب و لذت زندگی است. گویا شاعر از محبوبش می‌خواهد به جای اینکه شراب را در جام بریزد، آن را به صورت قوی و غلیظ به او بدهد. او در عین حال با اشاره به وضعیت خود و کمبودهایی که دارد، احساسات و نیازهایش را بیان می‌کند. به عبارت دیگر، این غزل حس و حال شادی و غم را در کنار هم به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که زندگی پیچیدگی‌های خاص خود را دارد.

برداشت: ای شمس حق و دین، بر من و تبریزیان بتاب، تا گرمای تابستان پرده حجاب را بسوزاند.