غزل شمارهٔ ۱۱۹۷

برداشت: اگر می خواهی به وصال برسی، باید مانند شمع در شب فراق و جدایی بسوزی. یعنی باید رنج هجران و دوری را حس کنی و چون شمع بسوزی و آب شوی تا لایق معشوق گردی.

برداشت: هر چند معشوق با تو مخالفت کرد، تو به جان بپذیر و جفا را تحمل کن. حتی اگر لباست را پاره کرد و آبرویت را برد چیزی نگو که در اصل این کار را می‌کند که لباس نوِ وصل را به تَنَت کُنَد.

برداشت: از هماهنگی بین سازهای موسیقی در بزم و طرب بیاموز که تن را با جان چنان هماهنگ و موافق سازی تا از سماع تن به سماع جان برسی.

برداشت: در بزم موسیقی، اگر یکی ساز مخالف بزند، همه مسیرشان و راه یعنی مَقام را گم می کنند، به خصوص اگر رهبر گروه باشد.

برداشت: با این وجود اگر همه علیه یکدیگر ساز مخالف کوک کردند و زدند، تو نومید مشو و کار خود بکن و چراغ خود را روشن نگهدار.

برداشت: داشتن یک چراغ روشن و روانِ سالم از هزار مرده و روان آشفته بهتر است، یعنی وجودِ یک نور و روشنایی، حتی اگر کم باشد، ارزش بیشتری دارد تا وجود هزار جسد بی‌حس و بی‌تحرک و روان آشفته و پریشان. همچنین از این ابیات می‌توان این نتیجه را گرفت که یک قامت زیبا و جذاب ارزشش بیشتر از هزار تن ناهمگون و زشت (گوژپشت) است. این پیام به ارزش و اهمیت زیبایی و زندگی اشاره می‌کند.