غزل شمارهٔ ۱۱۹۴

برداشت: اگر خودت دیوانه نیستی، باید دیگران را دیوانه کنی. با اینکه بارها شکست خورده‌ای، هنوز هم می‌توانی با ترفندهای جدید بازی کنی.

برداشت: اگرچه تو مانند توری از جراحت‌هایت زخمی شده‌ای، اما دوباره پرواز کن، ای پرنده، حتی اگر از چنگال زندگی خسته شده‌ای.

برداشت: چند بار در کوچه‌ها و خیابان‌ها گم‌شده و به بیهوده‌گویی بپردازی، حتی اگر در شهری دیگر هم باشی، می‌توانی با کلامی بی‌فایده برای خود داستان بسازی.

برداشت: تو اسب چوبی‌ای را ساخته‌ای که من آن را به عنوان اسب خود می‌شناسم. اگرچه او چوبی است، اما اگر اسب واقعی داشتی، باید با سرعت بیشتری به جلو حرکت کنی.

برداشت: اگر دعوت خدا را نشنوی و از او فاصله بگیری، در آن صورت دعا کردن تو بی‌فایده خواهد بود. ای برادر، از اینکه دعاهای بی‌پشتوانه و بدون عمل مستقیم نسبت به خداوند انجام می‌دهی، شرم کن.

برداشت: آدمی باید همیشه با رضایت و تسلیم باشد، زیرا اگر از دستورات واقعی و حق انسانی دور شود، به مانند عطر خوشی که از عنبر برمی‌خیزد، دیگر توجهی به او نخواهد شد. اما اگر کارهای نادرست او بیش از حد معمول شود، مانند بوی پیاز که ناخوشایند است، به هیچ‌وجه قابل قبول نیست.

برداشت: اگر شمس تبریزی با لطفش نیاز تو را بپذیرد، بعد از آن بر تخت سلطنت، تو چهار بالشت برای راحتی خودت می‌سازی.