غزل شمارهٔ ۱۱۹۲

برداشت: بیدار شو و سحر را زنده کن، نگذار زمان تو را خسته کند.

برداشت: با دوستانت همراهی کن، ولی هیچ چیز را با مشروبات الکلی ترکیب نکن.

برداشت: یاد تو برای من مانند شراب است و یاد ما مثل آب. ما مثل باغی هستیم و تو به مانند خرمی و سرسبزی آن باغ.

برداشت: اگر غم مرگ تو در این زندگی وجود دارد، اگر آرزوی مرگ تو را داری، از آن فرار نکن.

برداشت: مرگ، پایان تن نیست، بلکه تجلی و نمایشی از زندگی است. در واقع، مرگ تنها یک حالت ظاهری و موقت است که در میان قدرتمندی و زیبایی ابدی وجود دارد.

برداشت: مجلس مانند چمنزاری است و تو ای ساقی مانند سروی باوقار، برخیز و به حرکت درآ.

برداشت: این جام درخشان زمانی که تویی که از سادگی دوری و خود را در معرض خطر نمی‌گذاری، شرم‌سار خواهد بود.

برداشت: وقتی که چهره زیبای تو را می‌نگرم، غم را مثل دشمنی به دور می‌اندازم.

برداشت: هشتمین غزل در نوبت توست، با شجاعت و قدرت وارد شو و با دقت و تیزی عمل کن.