غزل شمارهٔ ۱۱۹۱

برداشت: ما کسانی هستیم که جان‌فدای سرزمین خود هستیم، شجاع و دلاور که با تمام وجود در راه دفاع از آن می‌جنگیم.

برداشت: چه خوب است که جان پاک ما همواره همدمی نداشته باشد جز این بدن خاکی و ناچیز.

برداشت: از آغاز همه چیز به پایان می‌رسد، اما ما از پایان به ابتدا می‌رویم.

برداشت: نگاهی بیندازید، همه دوستان شاه به‌پا خیزند و طبل پیروزی را به صدا درآورند.

برداشت: به دور و بر خود توجه نکن و به جایی نرو که صدای درونت تو را صدا می‌زند.

برداشت: ای دل خسته، داستان ما تنها چند روزی بیشتر باقی نمانده است، پس بگذار کارها را به راهی زیبا برسانیم.

برداشت: اگر در اینجا خوار باشی یا عزیز، بقای تو و ارزش و مقام تو به آن سوی دنیا وابسته است.

برداشت: پرنده‌ای که زیاد صحبت می‌کند، ممکن است از سمتی که بی‌پر است، همیشه نتواند پرواز کند. به عبارتی، کسی که فقط حرافی و حرف زدن را دنبال کند، نمی‌تواند به موفقیت و پیشرفت واقعی دست یابد.

برداشت: این جمله به این معنی است که حرف‌هایی که زده‌ام تنها مقداری از حقیقت را بیان می‌کنند و برای درک عمیق‌تر آن راز، به جستجوی اصلی و مغز مطلب نیاز است. فقط به سطح موضوع نپرداخته‌ام و برای فهم بیشتر باید به عمق آن توجه کنیم.