غزل شمارهٔ ۱۱۸۸

برداشت: ای شمعی که با اشک‌های خود می‌سوزی، بدان که زمان به پایان نزدیک است و روز فرا می‌رسد.

برداشت: شمعی روشن شد که بر تاریکی‌ها غلبه کرد و روشنی بخش شد.

برداشت: زمانی که خورشید طلوع کند، ظلمت و ظلم‌ها از بین می‌روند و دیگر پنهان نخواهند شد. همانطور که حروف الف با شکل و رنگ خاص خود در برابر نور مشخص می‌شوند، در روشنایی خورشید نیز حقیقت و روشنی نمایان خواهد گشت.

برداشت: به سخنان شمس گوش بده و تفسیرها و معانی را دریاب، زیرا وقتی در خواب هستی، گویی رموزی را شنیده‌ای.

برداشت: سخن گفتن درباره نور ناطق به گونه‌ای است که نه لب‌هایی برای بیان آن وجود دارد و نه صدایی به گوش می‌رسد.

برداشت: ای دوست، چون ماه از پشت ابرها نمایان می‌شود، هزاران گنج و ارزش از خورشید یاد بگیر.

برداشت: به دنبال خورشید در حرکت است، مانند هلال و ماه کامل که در صبح و شب به سرعت می‌چرخند، همانند یوز.

برداشت: وقتی که به آتش سوزان خورشید نگاه کردی، از پشت پرده کنار برو و خود را آزاد کن.

برداشت: آن شیر بزرگ و پرافتخار، در سکوت خود نور و معنای عمیقی را حمل می‌کند، و به واسطه کلامش، از نیاز یوز به دلبستگی و توجه اشاره می‌کند.