غزل شمارهٔ ۱۱۸۳

برداشت: اگر یئی دیر(اگر خوب باشد) قارینداش(برادر)، یوخسا(يا نه اگر) یاووز (بد)؛ اوزون یولدا(در راهی دراز) سنه (برای تو) بودور(این است) قیلاووز(راهنما و پاسبان ) : اگر برادر خوب باشد، يا اگر بد؛ اوست که در راهی دراز راهنمای توست

برداشت: چوبانی(چوپان را) برک(سفت) توت‏(بگیر)! قوردلار(گرگ ها) اؤکوشدور(بسيارند)؛ ائشیت(بشنو) مندن(از من) قارا قوزوم(بره ی سیاه من)، قارا گؤز(سیاه چشم) :‌سخت به چوپان بچسب، چرا که گرگ ها بسيارند؛ سخن مرا بشنو ای نور چشم و محبوب من

برداشت: اگر تو از هر قومی هستی، چه ططسنی، چه رومی، یا حتی ترک، زبان بی‌زبانان را یاد بگیر.

برداشت: زمانی که چوب تر به آتش می‌افتد و آن طرفش شروع به سوختن می‌کند، صدایش درمی‌آید.

برداشت: در عشق، مانند اسماعیل، باید آماده فداکاری و قربانی شدن باشی؛ زیرا عشق مثل شب است که به طور مداوم در روز روشن می‌شود و هدف همواره روشن است.

برداشت: شیرانی که سخن نمی‌گوید، نماد نور و حقیقت است. او به خاطر نیاز به شنیدن کلمات، دچار حسرتی شده که مانند پنیری آشفته است.