غزل شمارهٔ ۱۱۸۱

برداشت: به سمت ما نگاه کن و اگر فرصتی بود، بوسه‌ای هم نثار کن.

برداشت: وقتی که نیت خوبی داری، از آن مقصد خوب دور نشو و به کسی که به تو خدمت می‌کند، لطف کن و احساس محبت را به او ابراز کن.

برداشت: اگر می‌خواهی که فعالیت‌های تو روز به روز بیشتر شود، باید توجه خود را بیشتر به کارهای ما معطوف کنی.

برداشت: اگر تو آشوب و مشکلات ایجاد کنی، دست از خودخواهی بردار و قانونی جدید برای رفتار خود وضع کن.

برداشت: با کمال میل، توجه کن که زیبایی و زیبایی‌های ظاهری را نادیده بگیر و به‌جای آن، به درون و صفات حقیقی پرداز. ارزیابی superficial و بی‌محتوی از زیبایی‌ها، از جمله گناه و ناپاکی‌ها، نباید گرایش تو باشد. به جای آن، باید به اصل و معنای واقعی چیزها توجه کنی.

برداشت: امروز در باغ، درختان همه به خاطر بادی که بوی تو را به همراه دارد، شاد و سرحال هستند و همچون رقاصان در حال نرقصیدنند.

برداشت: اگر شاخی لاغر و بی‌ثمر به رقص تو افزوده شود، بهتر است میوه را به سمت همان شاخ لاغر بیندازی.

برداشت: وقتی خار به گل نزدیک می‌شود، به آن آسیب می‌زند؛ همان‌طور که وقتی دشمن به گل‌سوسن نزدیک می‌شود، قصد ضربه زدن دارد.

برداشت: برای عاشق مثل سیمی هستی که باید باز کنی؛ مانند کسی که به آدمی بی‌چیز(مفلس) مقداری طلا می‌دهد.

برداشت: ای پادشاه شمس‌الدین تبریز، بشتاب و نوری شگفت بر ستاره‌ها بتابان.