غزل شمارهٔ ۱۱۷۹

برداشت: چهره‌اش آنچنان زیبا و درخشان است که قلب همه‌ی انسان‌ها را می‌گیرد؛ وقتی که درخشش آن در تاریکی شب پنهان می‌شود.

برداشت: من زنی را یافتم که او را توصیف کنم، زنی که دل مرا تسخیر کرده و در پشت حجاب اندیشه‌ام پنهان شده است.

برداشت: این بیت به توصیف زیبایی و جذابیت ظاهری افراد اشاره دارد، به گونه‌ای که آراستگی و شکوه چهره‌ها جلوه‌ای درخشان و ویرانگر ایجاد می‌کند. به نوعی می‌توان گفت که زیبایی آنها به قدری چشم‌نواز و فرامرزی است که می‌تواند باعث شگفتی و حتی تحیر دیگران شود.

برداشت: به هنگام نزدیک شدن، از من کم می‌شوی و وقتی که دور می‌شوی، مرا به رقص درمی‌آوری. گویی برقی که از تو ساطع می‌شود، نور چشمانم را می‌برد.

برداشت: طرز ایستادن او زیباست، قیمت‌های او بالاست، نازهای او جادویی است و جاذبه‌اش آدم را سرمست می‌کند.

برداشت: هدهدها از سرزمین سبا به ما هدیه‌ای آوردند و از آن‌چه بی‌خبر بودیم، ما را آگاه کردند.

برداشت: گفتم به روح القدس که چیست؟ گفت: «تو را چه می‌شود؟ آیا آن را نمی‌شناسی؟ این نشانه‌ای از بزرگ‌ترین‌هاست.»