غزل شمارهٔ ۱۱۷۵

برداشت: انجیرفروش، کاری که می‌کند بهتر است که همان کار را ادامه دهد و در آن تخصص پیدا کند، برادر.

برداشت: ای ساقی، یادآوری کن که زندگی بدون ندا و آواز تو ناقص و بی‌محتواست.

برداشت: ما در کار و مشغله‌های دنیوی نمی‌خواهیم، ای ساقی، جانم کجاست تا جامی بیاوری؟

برداشت: ما را در سختی‌ها تنها نگذار، بگذار خیر و نیکی به ما برسد و درنگ نکن.

برداشت: با کم توقع بودن، کمتر از دیگران انتقاد کن، ای کسی که هزاران نفر را زنده می‌کنی و به آنها امید می‌بخشی.

برداشت: گندم هر جا که باشد، همان جاست؛ همان‌طور که در روز بدر بود.

برداشت: هرگاه مردی به حرفه طلاگری مشغول شود، در هر شهری که برود باید ببیند که چه کسی طلاگر آنجاست.

برداشت: درشتی‌ها نوشیدنی شیرینی می‌نوشند در سایه‌ی چشمه‌های خوشمزه.

برداشت: خودت بر مرکب لاغر بار نگذار، چون دل خودت به تو می‌گوید که می‌توانی این کار را بکنی.

برداشت: من سهم خود را از خاک گرفتم و همین باعث شد که زمین سبز شود.

برداشت: اجازه بده که در باغ رحمتت، ضعیفی مست و سرمست بچرخد.

برداشت: ای ساقی، یا تو از می نخور، یا آرزوی ما برای زندگی کوتاه است.

برداشت: در کنار دوست، جان انسان مانند ماهی است که در آب زلال زندگی می‌کند.

برداشت: پاک کن خطرات ما را و دل را با شراب دائمی تو گوارا کن.

برداشت: اگر ما را به قتل برسانی، حتی اگر از ما دور شوی، ما همچنان به تو مانند کبوترانی که به پرواز درمی‌آیند، وابسته و دلبسته خواهیم بود.

برداشت: و صبحی که از شب‌های ده‌گانه برمی‌خیزد، از نهر گوارای تو جاری می‌شود.

برداشت: عثمان به عنوان ستاره دین وارد شده است، لطفاً غزل من را دوباره بگو.