غزل شمارهٔ ۱۱۷۴

برداشت: شب گذشته آن دوست باهوش به من می‌گفت که مثل سنگدل‌ها و هشیارها نیستم و عشق من به مانند عشق یک سگ به صاحبش است که از آن شیرهای هشیار بهتر است.

برداشت: دنیا پر شده است، اما گوشتی که از بدن سگ اصحاب کهف و صاحب غار باقی مانده باشد، هنوز باقی است.

برداشت: سگی که برای پادشاه شکار می‌کند و به دنبال کبک و کفتار است، همیشه در کنار و همراه او خواهد بود.

برداشت: به ویژه آن سگی که برای شکار و صید، به جز از شاه مختار، تلاشی ندارد.

برداشت: خاک پای او را ببوسد، ای شیر آسمان، به خاطر آن لب که به هیچ وجه به گندیده‌ها نزدیک نشود.

برداشت: لحظه‌ای بنوش و لحظه‌ای صحبت کن، اما خود را در یک گفتگو غرق نکن. همه چیز را نباید یکجا و یکباره انجام دهی.

برداشت: آن نوازنده‌ای نیست که فقط در مجلس بنشیند و گاهی نوشیدنی بخورد و گاهی با سازش به نواختن بپردازد.

برداشت: دلزده‌ها دوباره شروع به حرکت کردند، اما همچنان در حال جنگیدن و می‌لنگند و چاره‌ای جز این ندارند.

برداشت: گوشه زنجیر خود را حرکت بده و بر رگ دیوانگی آن‌ها فشار وارد کن.

برداشت: وقتی یاری که همیشه در کنار نیست با خوشرویی وارد شود، فضا و حال و هوای جهان برای همه شاداب و تازه می‌شود.

برداشت: عشق و سرمستی به من دست یافته است، ای معشوق، ای محبوب، ای دوست.

برداشت: در این روز باید به جای نوشیدن با لیوان‌های کوچک، با سخاوت و محبت عمل کنیم، چرا که امروز روز خیر و بخشندگی است.

برداشت: شخصی که در راه generosity و بخشش می‌جنگد، نمی‌تواند به خاطر ترس از کمبود و باقی ماندن نشانی از خود، در این راه کوتاهی کند.

برداشت: بگویید ما آب را به طرز خاصی جاری کردیم و ما خود آب هستیم، نه این که آب یا آتش باشیم.

برداشت: شخصی با صورت زیبا و چهره‌ای بی‌نظیر، در عشق دچار سختی‌ها و مشکلاتی است که با آن‌ها روبه‌رو شده است.

برداشت: این بیت به تشویق نوشیدن شراب و لذت بردن از آن اشاره دارد، با این حال، بر اهمیت مهمانی و دوستی نیز تأکید می‌کند. در آن به نوعی از مهمانی‌های مجلل و ظرافت در رفتار اشاره شده است، جایی که افراد با هم جمع می‌شوند و از خوشی‌های زندگی بهره‌مند می‌شوند. در این فضا، شخصیت‌هایی که به مهمانی دعوت می‌شوند، از کرامت و بزرگواری برخوردارند و در کنار همدیگر لحظات شادی را سپری می‌کنند.

برداشت: جنون و دیوانگی در سطوح مختلف، بارها و مسئولیت‌ها را از دوش تو برمی‌دارد.