غزل شمارهٔ ۱۱۷۳

برداشت: به شنیدن خبر راستین از قول پیامبر بپرداز، زیرا او درباره ویژگی‌های مؤمن سخن می‌گوید و مؤمن مانند گلی است که درخشان و دل‌انگیز است.

برداشت: فرمانروای بزرگ آمد و چه منظره زیبایی ایجاد کرد تا جایی که دنیا را با عطر و رایحه دل‌انگیز پر کرد.

برداشت: زمانی که مؤمن در فریاد و ناله است، مانند سازی می‌شود که بدون زخمه نمی‌تواند زخمی بزند. این نشان می‌دهد که برای بروز احساسات و بیان درد، نیاز به محرکی وجود دارد. بی‌دلیل نمی‌تواند ناله کند و گویا زخم و درد بایست در وجودش باشد تا صدا کند.

برداشت: فرج بزرگ و گشایش عظیم فرا رسید. بخشندگی دائمی آمد و روشنایی کامل و دلپذیر نمایان شد.

برداشت: دل به صدای بربط عادت کرده و دیگر تحت تأثیر آن قرار نمی‌گیرد؛ طوری که نوازنده با ضرباتش، احساسات و شور و شوق را بر دل می‌مالد و با آن می‌رقصد.

برداشت: زندگی در اینجا شاداب و پرنشاط است، قهوه‌ای با لطافتی خاص سرو می‌شود و مجلس با خوشمزه‌های مغز بادام و شیرینی تزیین شده است.

برداشت: اینک شعری دیگر برای شما می‌خوانم که از قبل آماده کرده‌ام. امیدوارم که مورد پسندتان واقع شود.

برداشت: پروردگار، نوشندهٔ زندگی است و زندگی با او پایدار می‌ماند و خوشبختی همواره در بلندای او قرار دارد، ای کسی که می‌ترسی، نگران نباش.

برداشت: روح فردا مست از قهوه بزرگ ماست و دنیا را با رنگ‌های سبز و قرمز زینت بخشیده است.

برداشت: سکوت کن و به رازهای وجود توجه کن. هر لحظه در محفل الهی، بدون نیاز به ظرف و نوشیدنی، از روح و جانت بهره‌مند شو.