غزل شمارهٔ ۱۱۷۰

برداشت: اگر جراحت و زخم شوم، بر من رحم کن. به من صبر و تحمل بده و رنجهایم را از من دور کن.

برداشت: اگر همه دنیا مرا در زهر فرو برند، تو مرا در شکر غوطه‌ور کن.

برداشت: اگر دریا تلخ و زهرآلود باشد، صدفی که در آن زندگی می‌کند، می‌تواند درون خود جواهرات پاک و ارزشمندی را گنجینه کند.

برداشت: ابر عبوس و غمگینی که به نظر می‌رسد، به تو خبر خوشی داد که روزی و باران به زودی خواهد آمد.

برداشت: مادر با اینکه نماد رحمت و محبت است، اما رحمت واقعی خداوند را در مقایسه با قهر پدر نمی‌توان نادیده گرفت.

برداشت: برای دل باید یک سرمه جدید پیدا کرد، وگرنه هیچ‌کس نخواهد فهمید که سرمه چشم بصیرت چیست.

برداشت: در بصره، شخصی وجود داشت که خانه‌اش ویران شده بود و او درویش و بی‌خبر از دنیا بود، در زمان خلافت عمر.

برداشت: یک فرد فقیر و نیازمند بود که خانواده‌اش را هم نان می‌زد و حالا، همه‌ی اعضای خانواده‌اش هم به یک اندازه در سختی و مشکلات به سر می‌بردند.

برداشت: هر کسی به خاطر درخواست‌های متعدد مردم خود مشهور شده و به همین دلیل از خطرات و مشکلات دوری می‌کند.

برداشت: شب‌هایشان مانند لحاف نرم و زیباست و روزها به مانند ماهی تابان در حال گردش و جست و خیز هستند.

برداشت: اگر داستانی از ادبیرشان بگویم، درد دل من بیشتر خواهد شد و به زحمت من نیز افزوده می‌شود.

برداشت: شاه مهربانی از شکار بازگشت و به سوی آن خانه حرکت کرد، پس از اینکه از سفر خود خسته شده بود.

برداشت: یک گدا از شدت تشنگی به جایی رفت و آب خواست و از خانه یتیمی خارج شد.

برداشت: گفت که آب وجود دارد، اما کوزه‌ای برای نگهداری آن نیست، آب یتیمان از دیدگانشان می‌ریزد.

برداشت: شاه در اینجا اشاره به این دارد که نیروی نظامی به اندازه‌ی ستاره‌ها در اطراف قمر جمع شده است. این تصویرسازی نشان‌دهنده‌ی قدرت و عظمت لشکر است که به دور یک فرمانروا یا قمر گرد آمده‌اند.

برداشت: او گفت که برای دل من هر کس به این مردم چیزی از طلا ببخشد.

برداشت: این خانه به خاطر خوش‌شانسی و نیکبختی پادشاه، به جایی پر از نعمت و ثروت تبدیل شده است و به زیبایی و تزییناتش افزوده شده است.

برداشت: شهر در حال گفتگو و هیاهو است و همه در حال تماشای یکدیگر هستند.

برداشت: یکی گفت که ای بی‌پول‌ها، در نهایت، روزی به سراغ شما خواهد آمد که همه چیز تمام می‌شود و دیگر باز نخواهد گشت.

برداشت: حالتی که شما دارید، همه با آن آشنا هستند؛ در این دنیا هیچ‌کس به‌تنهایی نمی‌تواند به موفقیت برسد.

برداشت: اگر بخت به فردی یاری نرساند، چگونه ممکن است او مانند آسمان مشهور و معروف شود؟

برداشت: سخن از فردی بزرگوار است که به سوی ما آمد و در این خانه با چشمی پر از محبت و رحمت نگریست.

برداشت: داستان طولانی است و تنها همین اشاره کافی است. باید توانایی مشاهده و درک بیشتری داشته باشی و سخن را کوتاه و مختصر بگویی.