غزل شمارهٔ ۱۱۶۹

برداشت: آیا کسی هست که دلش پاک و نگاهش زیبا باشد تا به آسمان و عالم بالا توجه کند؟

برداشت: کسی وجود دارد که از این دنیای مادی و جسمانی پاک و خالص است، تا بتواند به سوی دریا و عمق‌های روحانی نگاه کند.

برداشت: کسی بر روی کمر کوه قاف می‌رود تا به پرنده‌ای افسانه‌ای نگاه کند.

برداشت: تا وقتی که نگاه تحت تأثیر نور خورشید قرار بگیرد، اجازه می‌دهد که بی‌هویت و بی‌قید و شرط باشد.

برداشت: کسی وجود دارد که به کمک نور عشق، به همه چیز توجه می‌کند و همه چیز را در آن مکان می‌بیند.

برداشت: آب به خودی خود پاک و زلال است و همچنین می‌تواند دیدی روشن و نافذ پیدا کند.

برداشت: تمام نگاه‌ها باید به سوی درگاه حق بیفتد، چرا که تنها نگریستن به اوست که می‌تواند راه را هموار کند.