غزل شمارهٔ ۱۱۶۸

برداشت: به هوش باش، زیرا که عمر انسان مانند بهار زودگذر است و زندگی ما در حال سپری شدن است. به دنبال لذت‌ها و خوشی‌های زودگذر نباش که عمر گرانبهایت به سرعت می‌گذرد.

برداشت: ای جان و جهان! جان من را نجات بده و ای چشم جهان! به سخنانم گوش کن.

برداشت: دل به زیبایی‌ها و شادی‌ها رسیده است و در حالی که نظم و آرامش ندارد، با ظاهری خسته و بیمارگونه در برابر من قرار گرفته است.

برداشت: دوست من دستش را بر سرم گذاشت و به من دلجویی کرد، چون غم عشق را احساس می‌کرد.

برداشت: من از درد و بیماری خبری ندارم، بلکه علت بی‌تابی و گیجی‌ام عشق است که به سراغم آمده.

برداشت: این همه روش و راهی که پیش روی من است، هدفش تویی ای زیبایی که دل من را به تسخیر خود درآورده‌ای.

برداشت: روح و جان من از ناله‌ های عمیق مانند صدای تنبور پر شده است؛ حال دلم را بشنو که چگونه در آواز تار به گوش می‌رسد.