غزل شمارهٔ ۱۱۶۵

برداشت: ای نگار، تو می‌دانی که میخانه پر از شور و شوق است و من نیز به خاطر تو در این مکان بی‌قرار و آشفته‌ام.

برداشت: تمامی کسانی که به میخانه و خراباتی‌ها روی می‌آورند، می‌توانند در آنجا به حالت خراب و ویران برسند، و همه اسراری که در دل دارند، به راحتی فاش خواهد شد.

برداشت: ای انسان بیدار، زندگی گرانبهای خود را صرف لحظات بیهوده نکن. عمر تو در حال گذر است و اگر در این دنیا به صورت هوشیار زندگی نکنی، به راحتی از دست خواهد رفت. پس به یاد داشته باش که زندگی ارزشمند است و باید از آن به بهترین نحو استفاده کرد.

برداشت: عشق و زندگی، جان من را نجات بده و چشمانت به سخنان من توجه کنند.

برداشت: خاک کفت چشم مرا، به معنای این است که چشمم پر از خاک است، یعنی به چیزی توجه ندارد یا در حالتی از غفلت است. توتیاست هم به میوه‌ای اشاره دارد که نمادی از دل‌خوشی و لذت است. وعده تو گوش مرا گوشوار، به این معناست که آنچه وعده داده‌ای، همچون گوشواره‌ای در گوشم است؛ یعنی وعده و امید تو برایم ارزشمند و دلنشین است. در مجموع، این ابیات به تضاد میان غفلت و امید اشاره دارند.

برداشت: شراب قدیمی بر سر عاشقان می‌ریزد، و صورت تازه‌ای در دل شیدای آنان نقش می‌بندد.

برداشت: شراب و میگساری چیزی ناپایدار و زودگذر است؛ پس بیایید که ما با شجاعت و مردانگی به سراغ این لذت‌های زودگذرتری برویم.

برداشت: آتش بر سر کسی که دوری از دنیا را بر خود فرض کرده است، وای بر آن عابدی که به این فکر است.

برداشت: وقتی که حق مثل شراب جاودان به انسان بنوشاند، او در می‌یابد که چقدر این نوشیدنی باارزش است و به انسان حقیقتی بلندمرتبه می‌بخشد.

برداشت: پرورش روح من به دست سقا است، که او از می و جام پروردگار بهره می‌گیرد.