غزل شمارهٔ ۱۱۶۴

برداشت: همه‌ی انسان‌ها در این دنیای گردان، گاهاً ناتوان از دیدن حقیقت هستند، در حالی که چیزهای فراوانی برای مشاهده وجود دارد.

برداشت: چشم دل را روشنایی می‌دهد و شور و شوق آن از تحمل سختی‌های او ناشی می‌شود، زیرا کسانی که بصیرت دارند این را می‌فهمند.

برداشت: من غم تو را بر دو چشمانم می‌گذارم، زیرا این درد تنها درمانی است که مختص پادشاهی است.

برداشت: باغ جان ما با بارش سنگ سرسبز و شاداب می‌شود، اما ما نمی‌خواهیم که هیچ‌گونه سنگی بر روی آن ببارد.

برداشت: شمس تبریز نماد حقیقی عشق است. پس عشق حقیقی را بی‌ارزش نپندار.