غزل شمارهٔ ۱۱۶۳

این شعر به انتقاد از ظاهرپرستی و ریاکاری در میان برخی از زاهدان و مقامات می‌پردازد. شاعر به نقد اجتماعی اشاره دارد که جا برای عار و ننگ وجود دارد، در حالی که برخی از افراد درون خود را خالی و بی‌محتوا نشان می‌دهند. او به راستی می‌گوید که با دو پول می‌توان از ظاهری بی‌محتوا بهره‌مند شد و در نهایت، به وضعیت بد اجتماعی و وجود افراد سطحی می‌پردازد.