غزل شمارهٔ ۱۱۶۲

برداشت: خواننده، دوباره عشق را آغاز کن و یک یا دو تار ابریشمین را پایین‌تر بکش.

برداشت: وقتی که زندگی تو را به سمت خوشی و شادی می‌برد، مانند باده‌ای که در خانه بر بام می‌چرخد، به دنبال آن شادی و لذت باش.

برداشت: در این دنیا هر کس به خوشی و لذت می‌پردازد و به سادگی زندگی می‌کند، اما تو باید از آرزوها و آرمان‌های بزرگ دوری کنی و در پی خوشی‌های زودگذر نباشی.

برداشت: خود را مست کن و دوستانت را نیز مست قرار بده. از این زیبایی و حال خوش بهره‌برداری کن.

برداشت: مستی از راه رسید و بام و دماغ را تحت تأثیر قرار داد، اندیشه و راه را درگیر کرد.

برداشت: از مسیر خشک و بی آب و علف، راه‌های زیادی وجود دارد؛ اما بهتر است کشتی بسازی و به راهی بپردازی که پرآب و سرسبز است.

برداشت: من از آنچه خوردم بال گشودم و پرواز کردم، تو هم با استفاده از آنچه که به دست آوردی، بال برآور.

برداشت: من مانند پرنده‌ای از مرکب خود پرواز می‌کنم، اما تو هنوز در وضعیت نامناسب و ضعیفی هستی.

برداشت: اگر هیچ انگوری از خاک رشد نکند، عشق و سرخوشی آن را یک حقیقت ثابت بدان.

برداشت: اگر شیشه‌گر دیگری نتواند جام عشق را بسازد، از همین حالا آن را به دست بیاور.

برداشت: شخصی که بخشی از روحش را به تصویر می‌کشد، به تو می‌گوید که معشوق زیبا را در نظر بگیر.

برداشت: من از توبه کردن منصرف شدم و دیگر نمی‌خواهم درباره‌اش صحبت کنم. به کسی که حال خوشی ندارد و مانند مست‌ها به اشتباهاتش ادامه می‌دهد، توجه نکنید.

برداشت: عاشق و سرمست شده‌ای و سپس تصمیم به توبه گرفته‌ای. از این فریبنده که تو را به دام انداخته، دوری کن.