غزل شمارهٔ ۱۱۶۱

برداشت: ای نوازنده، دمی شاد باش و شادی و لذت را از سر بگیر، و یک یا دو جرعه از شراب بیشتر بنوش.

برداشت: شرم و ننگ را کنار بگذار و با رفیقان خود درگیر شو، به فکر نوشیدن و لذت بردن از زندگی باش.

برداشت: به زیبایی و لطافت گل توجه کن و به زشتی و خار بودن توجه نکن، موهایت را باز کن و عطر و خوشبوئی را در آغوش بگیر.

برداشت: آسمان و زمین به خاطر تو پرنعمت و بارور شده‌اند؛ اما تو این یک ستاره را کم‌نور و ضعیف بگیر.

برداشت: اگر می‌خواهی، به شکلی که دوست داری، می‌توانی به دیگران کمک کنی تا به شکلی بهتر و جذاب‌تر درآیند.

برداشت: با یک لبخند شیرین خودت را شاد کن و از شیرینی‌های دیگر کمتر بهره ببر.

برداشت: سرنوشت و شانس تو در دست خودت است؛ هر چیزی که می‌خواهی می‌توانی به دست بیاوری.

برداشت: زمانی که تو از خوش‌شانسی و پیروزی بهره‌مند هستی، دشمنانت هرچند که هزاران لشکر داشته باشند، همچون غلامی از تو خواهند بود.

برداشت: ای دل، اگر برای فرو نشاندن آتش عشق به آب زیادی نیاز داری، پس از کوثر بنوش.

برداشت: اگر می‌خواهی غلام و بنده‌ای داشته باشی، باید بزرگی و مقام او را در نظر بگیری و کسی را برای این کار انتخاب کنی که شایسته و با اقتدار باشد.

برداشت: هر کسی که احساس عشق در درونش ندارد، حتی اگر به اندازه‌ی فلاطون هم دانشمند باشد، چیزی برای ارزشمند بودن ندارد.

برداشت: اگر کسی در قلبش عشق وجود نداشته باشد، باید او را از گروه خود جدا کرد و به او اهمیت نداد.

برداشت: هیچ وقت رازی را درباره شمس تبریزی بازگو نکن و از چیزهای تیره و تار دوری کن، بلکه به دنبال کسب علم و دانایی باش.