غزل شمارهٔ ۱۱۶۰

برداشت: به ما نشان بده و خودت را پنهان نکن، ای کسی که مانند ماه در میان هفت آسمان مشهور هستی.

برداشت: ما به خاطر عشق و شوق، از دنیای دوری به اینجا آمده‌ایم.

برداشت: ای کسی که در دل خود عشق و محبت را دارد، می‌توانی بهشت‌ها و نعمت‌های فراوان را تجربه کنی.

برداشت: سرت را پایین بیاور و با دقت به جمع عاشقانی که در درد و رنج هستند، نگاه کن.

برداشت: بیا ساقی، به صوفیان شرابی بده که نه از کُرّهٔ شراب است و نه از انگور.

برداشت: این شراب آنقدر عطر و طعم قوی دارد که می‌تواند مردگان را از قبر بیرون بیاورد.