غزل شمارهٔ ۱۱۵۹

برداشت: عشق، زندگی است و عشق تو بیشتر از جانم را زنده می‌کند. لطف تو درمانی است و از خود تو هم درمان‌گرتر است.

برداشت: زلف‌های بی‌وفای تو، که خود کافرند، باعث شده‌اند که همه مؤمنان به چشم‌های تو ایمان بیاورند و به حقیقت، ایمانشان بیشتر شود.

برداشت: فدای عشق شدن کار ساده‌ای است و برای عشق تو حتی از آن هم آسان‌تر است.

برداشت: همه می‌توانند از نعمت‌های تو بهره‌مند شوند، اما من به عنوان بنده‌ای از تو، احساس می‌کنم که بیشتر از همه مهمان تو هستم.

برداشت: همه چیز بدون تو بی‌نظم و بی‌قاعده است، اما من بدون راه و قاعده‌تر از همه هستم.

برداشت: عشق تو مانند ثروتی جاودانه است، اما بودن در کنار زیبایی تو نزدیکتر و دلپذیرتر است.

برداشت: این بیت به بیان تضاد میان درد و رنج ناشی از جدایی و عشق می‌پردازد. در حالی که جدایی می‌تواند آسیب‌زننده باشد و سختی‌هایی به همراه داشته باشد، عشق خود می‌تواند حتی شدیدتر و عمیق‌تر از آن دردها باشد. به عبارت دیگر، عشق می‌تواند در عین زیبایی‌اش، وجود انسان را تحت فشار قرار دهد و عواطف را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: هر دلی به دنبال توست، اما دل ما بیشتر از دیگران شیدا و پرواز می‌کند.

برداشت: دیدن تو برایم به اندازه صد جان ارزش دارد، اما جان نيمه‌ام هم از این آن به مراتب کمتر ارزشمند است.

برداشت: هرچند اوضاع و احوال دنیا به خوبی در حال چرخش است، اما چرخش عشق از آن هم بیشتر و تاثیرگذارتر است.

برداشت: همه از آسمان عشق در حال ترس هستند و این آسمان به خاطر تو بیش از همه در اضطراب و غم است.

برداشت: شمس تبریز تلاش کن تا من هم در تو به مرتبه‌ای از شگفتی برسم.