غزل شمارهٔ ۱۱۵۸

برداشت: دوست چطور می‌تواند بر حال بیمار رحم کند، وقتی که خود بیمار از حالش فریادی نمی‌زند که دیگران بشنوند؟

برداشت: بهار با لطافت و محبت خود، اشک هایی به زمین می‌ریزد که می‌تواند دامن خارها را از گل پر کند. در واقع، این بیانگر زیبایی و قدرت زندگی در فصل بهار است که با وجود خاری که ممکن است باشد، زیبایی‌ها و گل‌ها را به همراه دارد.

برداشت: به یاد داشته باشید که یادآوری آسیب‌زننده به لذت‌ها می‌تواند مفید باشد؛ این نکته را از افرادی که در این زمینه تجربه دارند، بشنوید.

برداشت: غار به بهشتی تبدیل می‌شود وقتی دو نفر در آن حضور داشته باشند.

برداشت: عشق و غم عاشق به قدری عمیق و تاثیرگذار است که حتی آسمان نیز به خاطر آه و ناله عاشقان نمی‌تواند بی‌اعتنا بماند؛ زیرا این درد و احساسات ارزشمند و معنادار هستند.

برداشت: جهان به خاطر عاشقان می‌چرخد، زیرا همه چیز به عشق مربوط می‌شود.

برداشت: هر کسی در زندگی خود ابزار و وسایلی دارد که به وسیله آن، کارش را انجام می‌دهد. مثل نی که برای خباز و آهنگر و دروگر و عطار، هرکدام به نوعی نیازمند ابزار خاص خود هستند.

برداشت: آسمان به دور عشق می‌چرخد، بیا که ما هم حرکت کنیم و به گرد عشق بپیوندیم.

برداشت: اگر تو نبوددی، خداوند هرگز چیزی را خلق نمی‌کرد، پس عشق به تو در دل دارد.

برداشت: مدتی به دور عشق چرخیدیم و مدت‌ها صرف زیست بی‌فایده‌ای کردیم.

برداشت: به کنجکاوی بپرداز و ببین که چگونه جان‌ها از هر سو بیرون آمده‌اند و به دنبال دیده‌های خود هستند.

برداشت: در و دیوار به خوبی می‌توانند داستان‌ها را بیان کنند، همان‌طور که آتش، خاک و آب نیز روایتگر وقایع هستند.

برداشت: مانند ترازو و مانند فک و مانند محک، اینها بی‌زبان هستند و در واقع قاضی بازار به شمار می‌روند.

برداشت: ای عاشقان، دلی خاموش داشته باشید و از گفت‌و‌گو پرهیز کنید، چرا که نظیر چرخ که مدام در حال چرخش است، در زندگی فقط باید به حرکات و احساسات درونی توجه کرد.