غزل شمارهٔ ۱۱۵۶

برداشت: خوانندهٔ عاشقان، ساز را به حرکت درآور و با نواهایت، عشق و شور را در دل مؤمنان و کافران شعله‌ور کن.

برداشت: عشق به مصلحت و ملاحظه‌ها چندان نمی‌سازد، بهتر است که موانع را کنار بگذاریم و اجازه دهیم عشق به‌طور کامل و آزادانه دیده شود.

برداشت: زمانی که کودک به دنیا می‌آید و در گهواره است، مادرش در تلاش است تا او را از غم و ناراحتی دور کند و شیر به او بدهد. این نشان‌دهنده محبت و مراقبت مادرانه است.

برداشت: هر چیزی که غیر از تصور محبوب باشد، به نوعی در عشق زحمت و دشواری است، حتی اگر در ظاهر شبیه باغ گل باشد.

برداشت: ای نوازنده، وقتی به خواسته‌های دل من می‌رسی، مراقب باش که پای خود را در خون من نگذاری.

برداشت: آهسته قدم بردار تا مبادا قطره‌ای از دل‌نگرانی‌ات بر هر دیواری بریزد.

برداشت: ای نوازنده، جراحات و دردهای دل را ببین تا دیگران از حال خویش بی‌خبر باشند و در آرامش زندگی کنند.

برداشت: ای مطرب، نام معشوقی را بگو که آرامش و صبر را از دل ما گرفته است.

برداشت: من چه بگویم که دلی اگر داشتیم، حالا دیگر هیچ از آن باقی نمانده است؛ حتی اگر دلم مانند کوهی استوار بود، دیگر از درد و غم کاری از آن ساخته نیست.

برداشت: نام او را بلند بگو و نام من را کم بگو تا بتو دوستم را خوش‌زبان بنامم.

برداشت: وقتی از منش و رفتار او صحبت می‌کنم، دلم به کجا می‌رود! چه رفتار زیبایی دارد.

برداشت: شمس تبریز به مانند عیسی است که در زمان تو دچار بیماری شده است.