غزل شمارهٔ ۱۱۵۳

برداشت: ماه تو یار دیگری ندارد، پس دوستش مخوان. اسب تو هیچ رفیقی ندارد، پس از آن دور نشو.

برداشت: جهان مانند یک شکارگاه است، پس هر طرفی که نگاه کنی، شکارهایی وجود دارند. اما مانند شیر نر، فقط به سراغ شکارهای ویژه و باارزش برو و به کمتر از آن قانع نشو.

برداشت: نفسانیات و خواسته‌های شخصی به نوعی کنترل‌ شده‌اند و مردم مانند شتران هستند. برای کنترل شتری که در حال مستی است، بهتر نیست که به شتری غیر از آن توجه کنی.

برداشت: دنیا تنها پوششی از غبار است و نور و زیبایی آن به خاطر ماه وجود ماست. بنابراین، پشت به ماه نکن و اجازه نده که غبار مسیرت را بپوشاند.

برداشت: از دنیای پرآشوب و مشکلات دوری کن، زیرا آنجا همچون ماری خطرناک است. زیبایی و خوبی را مثل طاووس در آغوش بگیر و به سمت بدی‌ها نرو.

برداشت: وقتی مردم تو را در دستان خود بگذارند، همچون جیوه از عشق به این وضعیت متمایل شو و هرگز ساکن و بی‌تحرک نمان.

برداشت: به احساسات و درک خود توجه کن، حتی اگر نظر و دیدگاه تو نسبت به آنچه می‌بینی محدود و بسته باشد. از زیبایی‌های آغازین زندگی استفاده کن و به جای چیزهای منفی، از خوشی‌ها و زیبایی‌ها بهره ببرید.

برداشت: یعقوب به بوی گل یوسف، چشمانش را باز کرد؛ پس ما را از این پوشش کم‌ارزش دور کن.

برداشت: کیست که از بین تمام انسان‌ها، یوسف جان و محبوب دل شاه شمس تبریزی باشد؟ به جز او، هیچ کس را ارزش و اعتبار ندهید.