غزل شمارهٔ ۱۱۵۲

برداشت: نگاه کن به دل‌هایی که هرگز از فدای جان سیر نمی‌شوند، و آنکه در عشق گرفتار شده، هرگز از رنج و درد خسته نمی‌شود.

برداشت: عاشقان زخم‌های پنهانی دارند که فقط خودشان از آن باخبرند، و از آن زخم‌ها، هرگز سیر و خسته نمی‌شوند.

برداشت: او در محیطی پر از رند و اهل می‌خواری روزگار گذراند و همگان را به نوشیدن شراب تشویق کرد و هیچ‌گاه از آن سیر نشد.

برداشت: هر نفسی که از جان معشوق صرف می‌شود، به دلیل عشق و شوق است و هیچ‌گاه از آن شکار دلخوش و سیر نخواهد شد.

برداشت: صدای نی از لب یار شیرین و دلچسب است، اما این صدا مانند نی به خاطر درد و ناله نیست.

برداشت: تو از چه چیزی راضی و خرسند هستی؟ من گفتم از غیر تو ولی هیچ وقت از آنچه که تو داری سیر نمی‌شوم.

برداشت: ای مسلمانان، نه ما شهر را می‌شناسیم و نه یار را، زیرا دل ما از لذت و خوشی مقام رهبری و سلطنت سیر نشده است.

برداشت: هوا و فضای تو شبیه بهار است و دل من به عشق تو می‌تپد، مثل باغی که در فصل بهار از وزش نسیم زندگی می‌گیرد و سیراب می‌شود.

برداشت: من از مهربانی‌های شمس تبریزی شرمنده‌ام و از این احساس شرم و انزجار، جانم را نمی‌خواهم.