غزل شمارهٔ ۱۱۴۷

برداشت: بکش و ادامه بده، زیرا که این کار برایت لذت‌بخش است. بیا و به عشق خود بپرداز و قدم به قدم در این راه پیش برو.

برداشت: عشق در کنار ما به روی خود باز است و دل‌های شیدا و شیداها را به آرامش می‌رساند.

برداشت: از دست خودم، از آن می‌نوشی که می‌دانی، هر چند که حال من خراب است، لطفاً بیا و آن را بیاور.

برداشت: آرامش زندگی من به خاطر وجود اوست، اما از او نپرس که چرا آرامش ندارم، چون تنها نگاه اوست که در دل من آرامش نمی‌آورد.

برداشت: زیبایی و لطافت اشک‌های عاشقانه بر چهره کسی که معشوقه‌اش را می‌بیند، لحظه‌ای دل‌انگیز است که در آن عشق و زیبایی به هم آمیخته شده‌اند. این احساسات عمیق به وضوح نمایانگر عشقی خالص و آسیب‌پذیر است.

برداشت: آیا کسی که به چنگال یک دشمن افتاده، می‌تواند به امید رهایی از دست او به دوستش تکیه کند؟ چنین امیدی نباید داشته باشد.

برداشت: اگر تو از عشق او خون بدهی و مانند شیر به جوش بیایی، نمی‌توانی مانند شیر خونین شوی؛ بنابراین باید از این وضعیت عبور کنی.

برداشت: به می‌خانه برو و از شراب گران‌قدر شمس دین نوش کن، زیرا شراب تبریز حالتی مستی مانند ندارد.