غزل شمارهٔ ۱۱۴۴

برداشت: صدایی از خسرو منصور به جان‌ها رسید و در آن به مردان اشاره کرد که از دور چه کار می‌کنند.

برداشت: وقتی آفتاب طلوع می‌کند، چرا این مردم خواب‌اند؟ نه، این زمان برای روح عاشق است و چشم عاشق باید به نور بنگرد.

برداشت: در داخل چاه، روح از نور خورشید روشن شد و حتی چشم کور هم از این نور تأثیر گرفت.

برداشت: به خودت بیفت و حرکت کن، چرا که صبح شده است. اگر بخوابی، خواب تو را به فراموشی می‌سپارد.

برداشت: نگو که من خوابم و بیدار نیستم؛ این حجاب که بر چشمانم است، ناشی از آفریده‌های خداست، که مانع می‌شود دیدن آن هدف و حقیقت عالی.

برداشت: اگر روان خفته بداند که در خواب است، از آنچه می‌بیند نه خوشحال می‌شود و نه ناراحت.

برداشت: روزی در حال خواب، گلخانه‌ای را دید که در آن به جایگاه سلطنت دست یافته است و از این موضوع به شدت مغرور شده بود.

برداشت: او نگاهی به خود در جایگاه پادشاهی می‌کند و از دو طرف، هزاران صف از مقام‌داران و نگهبانان را می‌بیند.

برداشت: او چنان بر تخت سلطنت نشسته است که گویی در اداره امور و فرمان دادن، اختیار کامل خداوند را در دست دارد و زمان و سال‌ها را به سادگی می‌سنجند.

برداشت: در میان هیاهو و مشکلات و سختی‌ها، من می‌خواهم از قدرت و عظمت و همچنین بلایا و فتنه‌ها صحبت کنم.

برداشت: شخصی از روزنه‌ی کوچک به داخل آمد و حمامی که در آنجا بود، از شدت خشم به پای او زده و به او هشدار داد که نباید از جایش بلند شود، چرا که مانند مرده‌ای در گور است.

برداشت: او در جستجوی چیزی به سراغ پهلوی خود رفت، اما نه خزانه‌ای یافت و نه ملکتی، بلکه فقط حمام سردی را دید که از آن متنفر بود.

برداشت: این بیت به خواندن سوره یاسین اشاره دارد و به گونه‌ای بهawakening و بیداری در برابر حقیقت زندگی و واقعیت‌ها دعوت می‌کند. این فراخوانی به انسان یادآور می‌شود که از خواب غفلت و غفلت‌های روزمره بیرون بیاید و با آگاهی به دنیای خود نگاه کند و در برابر واقعیت‌ها و مسئولیت‌هایش حاضر شود.

برداشت: هرچند که به خواب رفته‌ایم، اما باید بدانیم که خوابیدن و خواب دیدن با هم تفاوت‌های زیادی دارند. آنچه در ظاهر به نظر می‌رسد با آنچه در درون وجود دارد، بسیار متفاوت است.

برداشت: پادشاهی که در خواب شاهی خود غافل است، قابل سرزنش نیست. اما فردی که در خواب و بی‌خیالی از ادب خود است، معذور است.

برداشت: وقتی هر دو از خواب غفلت بیدار شوند، شاه به تخت سلطنت خود باز می‌گردد و آن کسی که تحت سلطه است، بر تخته‌ای می‌نشیند.

برداشت: خلاصه داستان باقی مانده و بیان می‌کند که دستوری وجود ندارد. به دانش داوود و کوتاهی زبور توجه کن.

برداشت: شمس تبریزی اگر دوباره لطف کند، وگرنه صحبت‌ها در گلویم می‌ماند و نمی‌توانم بیان کنم.