غزل شمارهٔ ۱۱۴۳

برداشت: به جای اینکه به وضعیت نامناسب خود فکر کنی، بهتر است به زیبایی‌های اطراف و عشق خود توجه کنی. نگاه به زمان‌های خوب و امید به آینده می‌تواند به تو انرژی و انگیزه بدهد.

برداشت: به جمع دوستان خوش‌گذران بپیوند و از لذایذ زندگی بهره‌مند شو، چرا که در این تجمع، نوشیدنی‌ها و زیبایی‌ها فراوان وجود دارد.

برداشت: بدان که عشق جهانی است پر از بی‌قراری، در آن هزاران عاشق وجود دارند که جانشان را از دست داده‌اند و در حال آسودگی نیستند.

برداشت: وقتی تو از آن پادشاه به نیکی یاد کنی، مرا به یاد می‌آوری که نمی‌توانم نام او را ببرم. به راستی، او پادشاهی است که شایستهٔ چنین احترامی است.

برداشت: چشمانت را سرمه بزن و از این طرف به دنیا نگاه نکن، زیرا این دنیا پر از دود و گرد و غبار است.

برداشت: هزاران دودی که از مرکب برمی‌خیزد، چیست؟ این آسمان، گرد و غباری از رنگ به ارمغان می‌آورد که نظاره‌گر زمین سرسبز می‌شود.

برداشت: به خورشید نگاه نکن چون این‌که در شامگاه به رنگ زرد و شرمنده درمی‌آید.

برداشت: زمانی که ماه به درخت می‌چسبد و سبد به دوش می‌زند، بعد از پانزده روز وضعیت تو را با زاری و کسر شأن ببین.

برداشت: بیایید به دریای زیبایی برویم و به سوی گنجینه‌ای از عشق برویم. به آن دو نگاه فریبنده و مست یار پناهگاه‌مان بنگرید.

برداشت: وقتی که روح قدس نعل مرکب او را بوسید، از نعل صدایی درآمد که نشانگر حال و احوال او بود.

برداشت: اگر شجاعت و بزرگواری شمس تبریزی نباشد، روح انسان از دیدن چنین یاری که شرمنده است، احساس ناامیدی و اندوه می‌کند.