غزل شمارهٔ ۱۱۴۲

برداشت: اگر درخت توانایی حرکت داشت و روی پا و پر بود، دیگر نه زحمتی برای اره کشیدن داشت و نه آسیب‌های تبر را متحمل می‌شد.

برداشت: اگر آفتاب در شب طلوع نکرده باشد، چگونه جهان در صبح روشن شده است؟

برداشت: اگر از دریا به سوی افق نروی، هرگز نمی‌توانی از آب تلخ عبور کنی و به زندگی سرسبز و پرگل و دهش باران دست پیدا کنی.

برداشت: وقتی که یک قطره از محل زندگی‌اش دور می‌شود و دوباره برمی‌گردد، در مسیرش به صدفی برخورد می‌کند و در آن تبدیل به یک گوهر ارزشمند می‌شود.

برداشت: یوسف نه به دلیل کهولت سن و جدایی از پدرش سفر کرد و نه در آن سفر به خوشبختی و پیروزی دست یافت.

برداشت: نه مصطفی به سفر رفت و به یثرب نرسید، اما سلطنت و فرمانروایی او در صد کشور گسترده شد.

برداشت: اگر قدرت سفر کردن نداری، در درون خود بگرد و مانند یک معدن لعل، از نور و انرژی درونت بهره‌مند شو.

برداشت: ای آقا، به درون خود سفر کن و به شناخت خود بپرداز، چرا که از چنین سفری می‌توانی به گنجینه‌های ارزشمندی دست یابی.

برداشت: از تلخی و ترشی به سمت شیرینی می‌روم، مانند میوه‌ای که از هزار نوع تلخی رها می‌شود و به خوشمزگی می‌رسد.

برداشت: از شمس تبریز، چشمه‌ای از شیرینی جاری است، زیرا هر ثمری که خواسته باشد از نور شمس بهره‌مند می‌شود.