غزل شمارهٔ ۱۱۳۹

برداشت: به دنبال شادی نباش زیرا اکنون در غم هستی. ای عزیز، میل معشوق خود را در حالی جستجو کن که تو مانند یک شکار برای شیر به دام افتاده‌ای.

برداشت: اگرچه محبوب به تو گلاب می‌پاشد، اما باید بپذیری که آن را به جای عطری خوشبو مانند مشک بگیر.

برداشت: در وجود تو یک دشمن پنهان وجود دارد که هیچ چیزی جز آسیب به تو نمی‌زند و نمی‌توانی آن را از خود دور کنی.

برداشت: شخصی که بر نمد (پارچه نمدی) ضربه می‌زند، در واقع به نمد آسیب نمی‌زند، بلکه هدف او این است که گرد و غبار آن از بین برود و تمیز شود.

برداشت: غبارهایی که درون تو نشسته، ناشی از حجاب و پرده‌ای است که من بین ما قرار داده‌ام. این غبار هرگز با یک بار برداشتن آن پرده از بین نمی‌رود.

برداشت: با هر ظلم و زخم کوچک، به آرامی آن درد از چهره دل کنار می‌رود، گاهی در خواب و گاهی در بیداری.

برداشت: اگر به خواب بروی، در خواب می‌خواهی جفای یار و بدی‌های آن شخص نیکو را ببینی.

برداشت: چوبی که نجار می‌تراشد، به منظور نابود کردن آن نیست، بلکه برای یک هدف درست و مفید در دل نجار است.

برداشت: به همین دلیل تمامی مشکلات و چالش‌ها در مسیر حقیقت، نتیجه‌اش خیر و خوبی است، چرا که در نهایت، روشنایی و خوبی آن در پایان کار نمایان می‌شود.

برداشت: نگاه کن به پوست که دباغ (چرم‌ساز) حتی در شرایط ناخوشایند و پلید هم آن را بارها و بارها می‌ساید و تمیز می‌کند.

برداشت: تا زمانی که دلیل پنهان از حالت ظاهری خارج نشود، هیچ‌کس نمی‌تواند به درستی درباره‌ی کم و زیاد آن قضاوت کند.

برداشت: ای شمس، تو فردی برجسته از تبریز هستی و بسیار توانمند. باید سریع‌تر عمل کنی چون در دل این اسرار نیروی بیشتری داری.