غزل شمارهٔ ۱۱۳۸

برداشت: چقدر از یار رنج کشیدم تا عاقبت٬ این کار با اشک و خون جگر قرار گرفت(به آرامش رسید).

برداشت: عشق همراه با هزاران درد و مشکلات است و یار نیز می‌تواند منبع این همه غم و اندوه باشد.

برداشت: اگر از جانت سیری(دشمن جان خودی) بسم اله (به وادی عشق خوش آمدی) دعوتی به جان دادن و کشته شدنی زار

برداشت: او صد برابر بیشتر از من (آن چیزی که تو مرا میبینی) برای من ارزش دارد و از کشته شدن به دست دلدارم نه میترسم و نه میگریزم.

برداشت: شکنجه عشق مانند آب رودخانه نیل دو رو دارد. برای اهلش همچون آب است(که منشا حیات است)و برای غیر خون خوار(یعنی کشنده و مخل حیات)

برداشت: اگر عود و شمع نسوزند، ارزشی ندارند؛ زیرا تفاوتی میان عود و چوب خاری باقی نمی‌ماند.

برداشت: وقتی زخم تیغ در جنگ ندارد، چه تفاوتی میان زن و مرد زن نما با رستم وجود دارد.

برداشت: تیغ رستم برای او شیرین‌تر از شکر است و تیرهایی که بر او نثار می‌شود، خوشمزه‌تر از آن نثار است.

برداشت: شیر در جستجوی شکار، با دوصد ناز و زیبایی آن را می‌برد و شکار هم در انتظار او با شوق و اشتیاق در صف ایستاده است.

برداشت: شکار کشته شده غلتان در خون خود زار میزند و به شکارچی می‌گوید تو را به خدا یکبار دیگر هم مرا بکش.

برداشت: دو چشم کشته به زنده نگاه می‌کنند و به او می‌گویند: ای افسرده و غافل، بیایید و گوش‌هایتان را باز کنید و از خواب غفلت بیدار شوید.

برداشت: عشق به گونه‌ای است که نمی‌توان با صحبت کردن زیاد درباره‌اش، به عمق معانی آن دست یافت. باید به آرامی و با احتیاط به نشانه‌های آن توجه کرد، زیرا وقتی بیش از حد صحبت می‌کنیم، معانی واقعی پنهان می‌شوند.