غزل شمارهٔ ۱۱۳۲

برداشت: اگر کسی بر سر تو نیست، ایجاد دردسر نکن و دل کسی را نشکن، چرا که اگر دلی را به زحمت بیندازی، پرده حیا و احترام آن دل را نباید زیر پا بگذاری.

برداشت: چشم تو اگر کسی را گمراه کند، باید او را به راهی درست هدایت کند. اگر زلف تو سرکش شود، نباید خود را به زیبایی و فریب هندی که در آن است، بسپارد.

برداشت: عشق، درخت دل را می‌پروراند و دوستان را چون گل‌های تازه و سرسبز در باغ تو رشد می‌دهد.

برداشت: چهره‌ات مانند چهره‌ی ماه است، دلت مانند سنگی است محکم، روح تو روح زندگی است، و زیبایی‌ات نور چشم‌هاست.

برداشت: عشق مانند خرها، از جایی به جای دیگر می‌گردد و به سراغ دریای احساسات می‌رود، در حالی که خرهای قدیمی نیز به دنبال نشانه‌ها و مسیرهای آشنا هستند. در این سفر، عشق همچنان به جلو پیش می‌رود و به دنبال کشف‌های تازه است.

برداشت: دشمن ما در هنر به اندازه‌ای بی‌لیاقت است که نمی‌توان به آن توجه کرد. نباید آن را بیشتر یا کمتر از آنچه که هست، بگیریم.

برداشت: به روزهایی که با شتاب و تندی می‌گذرد سوگند یاد می‌کنم، و به روزهایی که به آرامی و با دقت پیش می‌روند قسم می‌خورم. تو ای کسی که در چشم‌های من مانند یک چراغ راهنمایی، نورانی و نمایان هستی.

برداشت: هر کسی غیر از عاشق، شایسته تلخی و ناخرسندی است؛ او حتی لایق شیرینی و خوشمزگی هم نیست.

برداشت: جدا بودن تو جانم را فدای تو کرده است، عشق تو هر کریمی را در برابر خودم لرزانده است و فقط تویی که از همه برتر و فریبنده‌تر هستی.

برداشت: عشق تازگی و زیبایی خاصی دارد و عاشق واقعی او همواره جوان‌تر و شاداب‌تر از دنیا و تجربیات کهنه‌ای است که دارد. عشق باعث می‌شود که فرد همواره به دنبال نو بودن و تازگی در زندگی باشد و این حالت عشق، باعث می‌شود که هر چه بیشتر به زیبایی و جوانی نزدیک شود.