غزل شمارهٔ ۱۱۳۰

برداشت: هر لحظه فرستاده‌ای از شهر معشوق می‌آید، با خوشحالی از وصال دوست و با نوشیدنی از شهریار.

برداشت: عقل کل با شادی و شادابی، دست به دست یکدیگر می‌زند و در حال رقص و خرامش است. در این حال، در کنار گل‌ها و درختان، به سجده می‌افتد و با زیبایی‌های طبیعت می‌رقصد.

برداشت: به خاطر این صدا و فریادی که به گوش می‌رسد، دریا به جوش و خروش آمده، کوه‌ها هم به خاطر درخشش این سنگ گرانبها به لرزه افتاده‌اند. نوح نیز از این دروازه به صدا درآمده و روح نیز به خاطر این وضعیت خجالت زده است.

برداشت: ای خرد و بینش که به دور از ظواهر هستی، مانند حوری، در معانی عمیق بنگر و باده‌ای لذت‌بخش را مشاهده کن؛ بین جان و دلی که در اضطراب و ناآرامی به سر می‌برد.

برداشت: به دور و بر خود گوش کن و بشنو که سعادت تو در کجاست. خوشبختی و آرامش در صف و نظم قرار دارد، پس این همه به اختیار خود تو بستگی دارد.

برداشت: زندگی را با نعمت‌های بهشتی سپری کن و از لذت‌ها بهره‌مند شو؛ به دل خودشان آب بزن و در کنار زیبایی‌ها آرامش پیدا کن.

برداشت: هر چیزی که برای اهل حال و درک و تجربه است، ابتدا به صورت خیال و تصور در می‌آید و در نهایت به واقعیت وصال و نزدیکی می‌انجامد، همانطور که وقتی معشوق وارد می‌شود، این خیال به حقیقت تبدیل می‌شود.