غزل شمارهٔ ۱۱۲۸

برداشت: در مسیر، جوانان ما را چون ماه کامل دیدم و به آنها گفتم، برای خدا کمی آرام‌تر حرکت کنید.

برداشت: ای ماه‌رو، لحظه‌ای افسار اسب را بکش. تو مانند خورشید هستی و سایه ما را از خود دور مکن.

برداشت: او می‌گوید که من همچون آفتاب هستم و تو تاب تحمل نور من را نداری. زیرا که از تأثیر تابش من بر تو دیگر نشانی نمانده است.

برداشت: چون تو در هوای سرد لباس خشک و مناسبی داشته‌ای، در عین حال لب و چشمت نیز نم‌دار بوده است که نشان‌دهنده‌ی وجود رطوبت و احساسات درونیت می‌باشد.

برداشت: برج من آن طرف‌تر است و از خشکی و رطوبت دور است. واقعاً شگفت‌انگیز است که این گوهر پر از شور و هیجان است.

برداشت: از پشت چندین مانع، تو توانسته‌ای دستت را به جیب برسانی؛ اما از پشت پرده، تو را در حالت نازیبایی می‌بینم، هم پا و هم سر.

برداشت: به سمت تبریز برو، جایی که نور آفتاب حق درخشان است و با جمال و زیبایی خود تو را رونق می‌بخشد.