غزل شمارهٔ ۱۱۲۷

برداشت: صورت تو همچون ماه است، قلبت مانند سنگ محکم و روح تو روح زندگانی است، زیبایی تو نور چشمان است.

برداشت: دشمن تو در هنر مانند دم خر است که هیچ قدرتی برای پیشی گرفتن از تو ندارد. پس موفقیت‌های خود را هرچند کم، کوچک نشمار.

برداشت: به نفس سوگند می‌خورم که توانایی‌ها و قدرت‌ها را می‌سنجیم، ای کسی که در نمازهایمان به تو توجه داریم، در نظر من همانند موجوداتی زنده و پویای سرزمین استی.

برداشت: هر کسی جز عاشق در ترشی و تلخی زندگی مناسب است. فقط عاشق است که شایسته‌ی شیرینی و لذت‌های خوشایند می‌باشد.

برداشت: عشق تو جان من را فدای تو کرده و به خاطر حب تو، همه چیز را به هم می‌ریزد. هیچ چیز و هیچ شخصی به غیر از تو نمی‌تواند مرا تحت تاثیر قرار دهد، زیرا آن‌ها فریب و نیرنگی بیشتر نیستند.

برداشت: وقتی که کسی در کنار تو نیست، عاقلانه است که به شلوغی و بی‌نظمی نپردازی و دل کسی را نشکنی. چرا که اگر دل کسی را بشکنی، در نهایت خودت هم دچار درد و رنج خواهی شد.

برداشت: چشم تو مانند دزدی است که راهی را پیدا کرده و نشان می‌دهد. زلف تو هم مانند عشوه‌ای است که هندوها به نمایش می‌گذارند و نباید آن را جدی گرفت.

برداشت: عشق مانند باغی است که دوستان را پرورش می‌دهد و جان تو را مانند درختی بارور و سرسبز می‌سازد.

برداشت: عشق زیبا و نو را می‌طلبد و در عین حال، عاشق او به دنبال شکلی نو از دنیای قدیمی است. در واقع، عشق به او، آینده‌ای تازه و زیبا را به همراه دارد و برای عاشق، دنیای قدیمی به نوعی فرسوده و کهنه به نظر می‌رسد.

برداشت: عشق مانند اسب‌های وحشی است که در جستجوی آب هستند و به سمت دریای قدیمی می‌روند. در این مسیر، آن‌ها به دنبال نشانه‌هایی می‌گردند و هر کجا که می‌روند، درختان و گیاهان را زیر پا می‌گذارند.