غزل شمارهٔ ۱۱۲۴

برداشت: تابش خورشید گویی جهان را مست کرده و مانند ذرات رقصان در پیش محبوب خود حرکت می‌کند.

برداشت: شاه بر تخت عشق نشسته است و لباس رقص را به دوش انداخته، در حال رقص کردن و شادی، هر درخت و هر چنار را با دست خود همراهی می‌کند.

برداشت: از جام خوبی شراب نوشیده‌ام و اکنون در حال مستی هستم، در حالی که جامی که قبل‌تر سرد بود، حالا جانم را گرم کرده است.

برداشت: روح به نوید و پیامی گرانقدر دست یافت و پرده‌های حجاب را کنار زد. پرچم حضرت احمد (محمد) به میدان آمد و کفر به شدت lamenting و نابود شد.

برداشت: آواز آن پرنده به گوش می‌رسد که به همه می‌گوید: از عشق ما دوری کن تا دلت آزرده نشود.

برداشت: دل من به تو می‌گوید ای معشوق تندمزاج، وقتی آن کس که به خاطر تو مجروح شده، دور شود، تو چگونه می‌خواهی از درد او آزاد شوی؟

برداشت: عشق مانند ابری سنگین بر سر همه می‌بارد، و در نتیجه، گاهی زمین را به طلا (زعفران) و گاهی به گل (لاله) می‌پوشاند.

برداشت: آب من از شیر نرم‌تر و لطیف‌تر است، اما پس از مدتی مثل قیر غلیظ می‌شود. یکی از آنها مانند قیر است و دیگری مانند زغال سنگ.

برداشت: کسیکه از وجود ما و مقام ما غافل است و به طور کل از حقیقت بی‌خبر، باید در تاریکی بماند. ما در تبریز به شمس‌الدین افتخار می‌کنیم.