غزل شمارهٔ ۱۱۲۲

برداشت: اندیشه و تفکر را به دل خود منتقل نکن، زیرا تو در حالتی زودگذر و ناپایدار هستی و این اندیشه، مانند سرمای سختی می‌باشد که می‌تواند به تو آسیب برساند.

برداشت: به فکر می‌روی که آیا از زحمت و رنج اندیشیدن فرار وجود دارد یا نه، غافل از اینکه خودِ اندیشه کردن، منبع آن زحمت است.

برداشت: از افکار و خیالات خود خارج شو و به تماشای نشانه‌های هنر در بازار صنایع بپرداز، ای شخصیت تأثیرگذار.

برداشت: به آن محلی توجه کن که پر از زیبایی‌هاست و به آن جوی که در کنار آن، زندگی و روزگار می‌چرخد.

برداشت: چهره‌ای که زیبایی‌اش از او سرچشمه می‌گیرد، چهره‌های دل‌بران را همچون گل زیبا جلوه‌گر می‌کند و چهره عاشقان را نیز زینت میبخشد.

برداشت: از عدم و نیستی، صد هزار پرنده پرواز می‌کنند و از یک کمان، صد هزار تیر تلاش می‌کند.

برداشت: بدون هیچ گونه قید و شرط و فرمی، فراتر از آداب و درک انسان، در عالم غیب، صدها امکان و راز پنهان وجود دارد.

برداشت: دل و معده‌ها بدون آتش در تنور وجودشان هستند و نان خود را در دکان گذاشته‌اند. نانوا نیز از ماست خبر ندارد.

برداشت: از زمین ساده و خالی می‌توان هزاران نقش و تصویر زیبا ایجاد کرد و از جوشیدن خون هم می‌توان هزاران شیر و جوانمردی به وجود آورد.

برداشت: خداوند چیزی را بیان کرد و از آسمان ندا آمد که ای فقیر، زود باش و کیسه‌ات را باز کن، زیرا نعمت و بخشش آمده است.

برداشت: یک لقمه غذا به شدت به طرف من آمد و زنبیل را پاره کرد. از آشپزخانه خدا انتظار نمی‌رود که به چیزهای ناچیز توجه کند.

برداشت: کسی که من و پرندگان را از آسمان می‌فرستد، همان کسی است که شتر را از شکاف کوه بیرون می‌آورد.

برداشت: هر کسی که از آب نطفه به دنیا بیاید، همواره دارای ویژگی‌هایی خاص خواهد بود و کسی که از خواب عمیق بیدار شود، راه روشنی را در زندگی پیش خواهد گرفت.

برداشت: در هر لحظه، در حالت عدم، شکلی ظاهر می‌شود تا این خیال‌پردازان به سمت آن حرکت کنند.

برداشت: وقتی که من فرمان دهم و بگوید سکوت کن، من نیز سکوت می‌کنم. خود آن امیر روزی این موضوع را توضیح خواهد داد.