غزل شمارهٔ ۱۱۲۱

برداشت: بهار خوشبختی فرا رسیده و پیام‌آور محبوب در آستین ماست. ما در حال حاضر در حالت شادابی و عشق هستیم و در عین حال، دلتنگ و بی‌قراریم.

برداشت: ای چشم، ای روشنی بخش روح، به سوی باغ برو و نگذار که شاهدانِ این چمن منتظر بمانند.

برداشت: در باغ، از عالم غیب، افرادی ناشناس آمده‌اند و به طور مستقیم، به یکدیگر نزدیک شده‌اند. آیا این عادت و رسم نیست که آنچه به سوی ما می‌آید، به صورت شگفت‌انگیزی جلوه‌گر شود؟

برداشت: گل به خاطر حضور تو در باغ شکفته و خار به خاطر ملاقات تو پدید آمده است، ای خوش روی.

برداشت: ای سرو خوش‌صورت، بدان که گل سوسن درباره‌ی زیبایی تو صحبت کرده و همه جا در کنار جویبار از تو سخن می‌گوید.

برداشت: غنچه به آرامی باز می‌شود و محبت تو باعث می‌شود که آن را به زیبایی بگشاید و به تو ادای احترام کند.

برداشت: انگار قیامت فرارسیده، زیرا سر از خاک مردگان در ماه‌های بهمن و دی بیرون آمده و به آسمان می‌نگرند.

برداشت: تخم مرده‌ای که وضعش چندان خوب نبود، حالا زندگی پیدا کرده است. رازی که در دل خاک پنهان بود، حالا آشکار شده است.

برداشت: شاخی که میوه داشت با نشاط و خوشحالی به خود می‌بالید، اما شاخی که میوه نداشت، به خاطر نداشتن میوه احساس شرم و خجالت می‌کرد.

برداشت: در نهایت، درختان محسوب روح نیز نمایان خواهند شد و درختی با شاخ‌های نکو و خوشبختی به وجود خواهد آمد.

برداشت: پادشاه بهار به جنگ آمده و برای نبرد، با زیبایی هایی چون یاسمن و سبزه، سپری ساخته است.

برداشت: می‌گویند که وقتی سر فردی را ببُریم، مانند گیاهان خشک و بی‌خاصیت خواهد شد. اما اگر دقت کنی، می‌توانی آفرینش و هنرمندی خالق را در این صحنه مشاهده کنی.

برداشت: زمانی که کمک و یاری خداوند برسد، حتی بزرگ‌ترین و قدرتمندترین افراد هم می‌توانند از چیزهای کوچک و بی‌اهمیت آسیب ببینند و نابود شوند.