غزل شمارهٔ ۱۱۲۰

برداشت: ما در حال مستی و سرخوشی هستیم و زیبایی تو را دیگر نباید پشت پرده پنهان کنی، زیرا دیگر ما در ابر و حجاب نمی‌خواهیم بمانیم.

برداشت: ما گروهی از عاشقان تو هستیم که خوش ویژگی و زیبا هستیم. ما صدایی داریم که از شور و هیجان و آشفتگی خبر می‌دهد و دلمان پر از سرگرمی‌ها و شگفتی‌هاست.

برداشت: خورشید در صبحگاه با درخشش خود از زیبایی تو الهام گرفته است و ما، به خاطر عشق به چهره‌ات، از بام بالا آمده‌ایم.

برداشت: در سر من شادی و شور از شراب حس می‌شود و این نور خورشید هم بر سرم تابیده، اما در نهایت از دست رفته‌ام.

برداشت: ای نوازنده، حال و هوای دل عاشقان را زنده کن و نغمه‌ای از جان بزن تا زیبایی روح و لطافت را بیشتر احساس کنیم.

برداشت: تا زمانی که جان‌ها از جسم‌ها جدا شوند و سپس جان‌ها به خرقه (پوشش) روحانی دست یابند و از جریان حقیقی آگاه شوند.

برداشت: از جام شفاف شراب، غبار و آلودگی‌های جسم را کنار بگذار تا ما بتوانیم بر روی خوشبختی و سعادت تمرکز کنیم.

برداشت: تا زمانی که چشم‌ها از پرده‌های حجاب دور شود و بیرون بیاید از خانه و به دنیای خارج قدم بگذارد.

برداشت: سیمرغ، نماد روح و عظمت تبریز، مانند شمس دین، از تماشای زیبایی‌ها و لذت‌های بی‌پایان زندگی بهره‌مند می‌شود و در هر بار به شکلی نو و تازه به تجربه می‌پردازد.