غزل شمارهٔ ۱۱۱۸

برداشت: عزیز من، تو که من را به دام عشق خود انداخته‌ای، بی‌تو نه لذتی برایم مانده و نه آرامش و خواب راحتی.

برداشت: عزیز من، تو در دل من و در جان من هستی. خواهش می‌کنم در این جمله‌ام، به من بی‌رحمی نکن و رحم کرده و مرا رها نکن.

برداشت: ای محبوب من، جایی در دنیای عشق وجود ندارد که تو را نداشته باشد. جدایی تو در دل این عشق همچون یک حسرت بزرگ است.

برداشت: در اینجا شاعر درباره‌ی تأثیر شرابی صحبت می‌کند که از چشمان کسی که مست و مدهوش است به او داده شده است. او احساس می‌کند که این شراب حسی از خماری را در او به وجود آورده و از طرفی، جزئی از غم و درد او شده است. در واقع، او به دنبال رهایی از این خماری و درد ناشی از عشق و جذابیت آن چشم‌هاست.

برداشت: از آسمان شرابی بفرست که آنقدر قوی باشد که هیچ عقل هوشیاری در زمین نتواند باقی بماند.

برداشت: هر روز می‌توانی هزار کار انجام دهی، اما در نهایت فقط یک کار مهم وجود دارد که باید به آن توجه کنی و آن را به پایان برسانی.