غزل شمارهٔ ۱۱۱۷

برداشت: دل در انتظار دیدن زیبایی‌های تو است، همان‌طور که جان در پی سیر و سلوک در باغ توست، اما این درختان خاردار زندگی، مانع از رسیدن به آرزوها و شادی‌ها می‌شوند.

برداشت: هر لحظه از روشنی نگاه او، دل حوری به سمت راست و نگار به سمت چپ جلب می‌شود.

برداشت: هر صبح که از چرخه شب و روز رهایی می‌یابیم، از دوست یک بوسه می‌گیریم و از محبت او هزار بار سجده می‌کنیم.

برداشت: امسال گردشی از دل عاشقان در حال وقوع است و اگر مهر و محبت به این عشق برنگردد، عمر گذشته‌مان هرگز به ما باز نخواهد گشت.

برداشت: بزن چنگ عشق تو را به آهنگ‌های بی‌پایان که هر تارش جان و روح را از عشق تو می‌گیرد.

برداشت: در هوای عشق تو، درختان جان گرفته و میوه می‌دهند.

برداشت: جان در دریای عشق غوطه‌ور شد و از عمق این دریا گوهری به دست آورد. این دریا و این گوهر به خاطر لعل توست که در دلش عشق و شوق زار دارد.

برداشت: این تصویر به زیبایی از صدای دلنواز طوطی در میان باغی با درختان بید و چنار صحبت می‌کند. نغمه‌های شیرین او به فضای شاداب این مکان افزوده و درختان به آواز او پاسخ می‌دهند و در حال رقص و شادی به نظر می‌رسند. فضایی زیبا و پر از زندگی و نشاطی که توسط صدا و حرکت درختان به تصویر کشیده شده است.

برداشت: بعد از ماجرای صفا، عارفان و صوفیان در عشق به یکدیگر مشغول می‌شوند، مانند افرادی که در حالت مستی کنار هم نشسته‌اند.

برداشت: شخصی شاد و سرمست از وجود خود و حقیقت ها فراتر می‌رود، همان‌طور که سیلی به سمت دریا می‌ریزد، نه آرامش دارد و نه سکون.

برداشت: چنانچه تیر از کمان رها شود، دیگر نشانه‌ای جز هدف کلی نخواهد داشت. فردی که جزئی از یک کل است، نمی‌تواند بدون ارتباط با آن کل وجود داشته باشد.

برداشت: این بیت به این معناست که در زندگی، انسان هرگز نمی‌تواند به وضوح و به طور کامل آزاد باشد، حتی اگر به نظر برسد که در موقعیت خوبی قرار دارد. او همچنان در درون خود، تحت تأثیر تنگناها و محدودیت‌هایی قرار دارد که ممکن است در سطح ظاهری دیده نشوند، به طوری که حتی در اوج آزادی و امکانات، هنوز هم در چارچوب‌هایی از محدودیت زندگی می‌کند.

برداشت: روح‌های راستین به او دل می‌بندند و جستجو می‌کنند تا از آن روح بزرگ و مشهور بهره‌مند شوند.

برداشت: جان‌ها به خاطر عشق، به دامن او چنگ زده‌اند، در حالی که او مانند قطب، دامن ازل را به گونه‌ای محکم در دست گرفته و همچنان مردانه است.

برداشت: به تبریز برو و از شمس حقیقت بپرس تا سوار بر نور معانی واقعی و عمیق شوید.