غزل شمارهٔ ۱۱۱۶

برداشت: هر کسی بر اساس ویژگی‌ها و شخصیت خودش دوست و همراه انتخاب می‌کند.

برداشت: کسی که عاشق توست، هرگز کسی نمی‌تواند او را به راحتی از دست بدهد. هیچ‌کس نمی‌تواند مقام و ارزش او را درک کند و فقط کسی می‌تواند به او نزدیک شود که توانایی شکار دل‌باخته تو را داشته باشد.

برداشت: هرگاه لطف و زیبایی تو ما را از خود بی‌خود کند، لطف تو را از ما دور نکن.

برداشت: زمانی که افراد هم‌نوع خود را انتخاب کردند، هر کس بر اساس ذات و ویژگی‌های خود، انتخاب هایش را انجام داد.

برداشت: اگر با کسی که با او همخوانی و توافق نداریم، کنار بیاییم، این نشان‌دهنده‌ی نفاق است، مانند اینکه آب و روغن هرگز با هم ترکیب نمی‌شوند و همیشه از یکدیگر جدا می‌مانند.

برداشت: وقتی شخص به چیزی که متعلق به خود اوست نزدیک می‌شود، به طور طبیعی از چیزهای دیگری که در خلاف جنس او هستند، بیشتر تشنه و مشتاق می‌شود.

برداشت: هر کسی که از تو دور می‌شود، با دیگران خوش می‌گذرانند و کسی که از تو می‌رود، در آغوش دیگری آرامش پیدا می‌کند.

برداشت: اگر کسی به تو با چهره‌ای ترش و عبوس رو کند، مانند ابرهایی است که در نگاه دیگران شاداب و خوشحال به نظر می‌رسند، همانند بهار که با آغاز خود زیبایی و شادابی را به همراه می‌آورد.

برداشت: به نظر می‌رسد که جز حسرت و افسوس برای من چیزی باقی نمانده و از شراب و نوشیدنی هم تنها حالتی سرمستی به من دست داده است.

برداشت: این بیت بیان می‌کند که تو به یاد نمی‌آوری آن ساز و لذت معطر که چقدر خوب است زمانی که تو از دست یک دیو سنگسار، خوشی می‌چشی. به عبارت دیگر، در دل سختی‌ها و مشکلات، فراموش می‌کنی که چقدر زیبا و دلپذیر زندگی می‌تواند باشد.

برداشت: اگر صد جام از دست دیو بگیری و بخوری، آن زمان می‌بینی که چهره‌ات ترش می‌شود. ای خام و نادان، از آن بخور که تا کنون نخورده‌ای.

برداشت: در اینجا چهره‌اش ناراحت و عبوس است، اما در آنجا مانند اژدهایی سیاه و غم‌انگیز در کوه‌ها به نظر می‌رسد.

برداشت: انسان باید با افرادی که هم‌فکر و هم‌جنس او هستند، ارتباط برقرار کند و زندگی کند، چرا که این ارتباطات باعث شکوفایی و آرامش او می‌شود. در حالی که در برقراری رابطه با کسانی که به او شبیه نیستند، معمولاً دچار مشکل و ناراحتی می‌شود، مانند خارهایی که به گل آسیب می‌زنند.

برداشت: تو نمی‌توانی به همه مردم بگویی که چه باشی، زیرا حتی اگر از یک شاخه درخت صد میوه آمده باشد، آن شاخه نمی‌تواند همه آن میوه‌ها را تحمل کند.

برداشت: زمانی که مانند شاخه‌ای از یک درخت بزرگ شدی، دیگر به دنبال وصل شدن به آن درخت نرو. از آن جدا شو و به مسیر خود ادامه بده.

برداشت: اگرچه اینجا اشاره از تبریز و جنس باارزش آن است، در حقیقت می‌گوید که ای سرزمین، تو را ستایش می‌کنم و به خاطر کارها و تلاش‌هایت تبریک می‌گویم.