غزل شمارهٔ ۱۱۱۳

برداشت: ای روح روح‌ها، تو جان و زندگی هستی و هیچ چیز دیگری نیستی. تو گنجینه‌ای از ارزش‌ها و معانی هستی و غیر از این هیچ چیز دیگری موجود نیست.

برداشت: ای خورشید پایدار، و ای ساقی خوش‌سخن، و ای نوشیدنی شگفت‌انگیز، تو هستی و چیزهای دیگری نیز وجود دارند.

برداشت: ای شعله‌ای که یقین را روشنی می‌بخشی، و زمین را پرورش می‌دهی، و عقل را نخستین و دومین را هدایت می‌کنی و چیزهای دیگر را نیز.

برداشت: ای مظهر الهی و نماد سلطنت، هر هنری که بخواهی به تو می‌بخشد و چیزهای دیگری هم دارد.

برداشت: هر نوع شگفتی و عجایبی را می‌شناسی و از همه‌ی پدیده‌های غیابی و دور نیز آگاه هستی، اما هنوز چیزهای دیگری وجود دارد که باید به آن‌ها توجه کنی.

برداشت: عشق تو مانند افیون است که لیلی را به مجنون تبدیل کرده است، تو از دیوانگی و جنون دلنشین خود به آسمان‌ها صعود کرده‌ای و چیزهای دیگری نیز داری.

برداشت: ای نور امیدی برای دل‌ها، صبرها را به اوج می‌بری و ابرها را از میان برمی‌داری و چیزهای دیگری نیز از توست.

برداشت: ای کسی که افتخار پیامبران هستی و موجب فخر و شرافت اولیای الهی، و سازنده‌ی قصر انتخاب و جایگاه ویژه برای مردان الهی، تو نعمت‌های زیادی را به همراه داری.

برداشت: ای گنجینه‌ی بخشش و ای دریاى رحمت، من بدون حضور تو، نه جایگاهی دارم و نه به چیز دیگری نیازمندم.

برداشت: چشمی که غیر از زیبایی تو را ببیند، برای زینت و آرایش است و در این صورت، همانند زانی و دیگر چیزها محسوب می‌شود.

برداشت: ای تو که منبع و اساس همه چیز هستی، من در پی تو و در جستجوی آینده‌ام، به دنبال افکار و اشیاء دیگری هستم.

برداشت: من فقط برای تو سخن می‌گویم و به دیگران نمی‌پردازم، زیرا چیزهای دیگر و مادیات زودگذر و فانی هستند.