غزل شمارهٔ ۱۱۰۹

برداشت: ای ساقی، شراب خوش رنگی بیاور تا درد دل آرام گیرد و غم‌ها از بین برود.

برداشت: امروز روز خوش‌گذرانی و جشن است، نه روز مبارزه و جنگ. جنجال و درگیری را کنار بگذار و شادی را به ارمغان بیاور.

برداشت: ای کسی که از تو دردی به جانم نشسته، دردی را که به تنهایی تحمل می‌کنم و بی‌صدا دارم آن را به دوش می‌کشم، به من بیفزا.

برداشت: من به خاطر هر دردی نمی‌چرخم و ناراحت نمی‌شوم، بلکه از درد اصلی و مهمی که مرا آزار می‌دهد، شکایت دارم.

برداشت: روز جشن و شادی است، باید نام و اعتبار را کنار بگذاریم و بی‌پروا و با افتخار همگان را دعوت کنیم.

برداشت: به کسی که قدرت تبدیل سنگ عقیق به طلا را دارد، امتحانش کن و در این آزمایش، سنگی را به او بده.

برداشت: برای شفاف شدن آینه، نیازی به آسمان نیست؛ بلکه باید آهن زنگ‌زده را به آزمایش بکشی و صیقل دهی.

برداشت: چشمه‌ای که به حیات جاودان اشاره دارد، تو را دعوت می‌کند که برای برداشت از آن، چند فرسنگ دورتر بروی و ظرفی بیاوری.

برداشت: چرا از شکست می‌خوری؟ تو که شایسته پیروزی هستی، به جلو پیش برو.

برداشت: اگر کلمات زیبا و خوشبو باشند، حرف از رنگ و ظاهر معنی ندارد، بلکه باید روحی بدون شكل و رنگ را به ما معرفی کنند.

برداشت: اگر کم کنی، رنگ و روح بیشتری نمایان می‌شود. بوی روح معشوقه‌ای که شاداب و سرزنده است را بیاور.

برداشت: سکوت کن از فریب و دغل، جانت را بی‌فریب و بدون حیله نگهدار و فرهنگی را به نمایش بگذار.