غزل شمارهٔ ۱۱۰۸

برداشت: ای ساقی، باده‌ای مانند آتش بیاور تا غم را برطرف کنی و رازهای ناب را به ما بیاموزی.

برداشت: ای ساقی عزیز، زود بیا، زیرا من به شراب دلخوش‌کننده‌ای نیاز دارم که از عمق وجودم می‌جوشد.

برداشت: ای کسی که به عشق ایمان نداری، بیا و باده را بنگر و از خود بیخود شو و در میخانه اقرار کن.

برداشت: ای ساقی، دست همه این شراب‌نوشان را بگیر و به سمت گلزار ببریم.

برداشت: در حضور این معشوق، خوبان را به خاطر عشق و زیبایی‌اش زنجیر بسته‌ایم و از سرزمین بلغار آورده‌ایم.

برداشت: مؤمنان را از زینت‌ها و آرایش‌های دنیا برهنه کردی، نیز به گروگان کافران درآوردی.

برداشت: شمس تبریز می‌گوید که باید به نعمت‌ها و برکت‌ها توجه کرد و آن‌ها را هرچند کم یا زیاد، بپذیریم.