غزل شمارهٔ ۱۱۰۷

برداشت: بیایید در باغ گلابی بسر بریم و با دقت نگاه کنیم تا هیچ نظری بر جمع مردم نیفتد.

برداشت: من اشتباهات زیادی انجام داده‌ام و زخم‌ها و دردهای ناشی از آن‌ها را از کسانی که بی‌دست و پا و بی‌سر هستند، دیده‌ام.

برداشت: ما از چشم زخم آسیب دیده‌ایم و به خاطر این درد، خورشید و ماه به وضوح نمایان می‌شوند.

برداشت: دور باشد از میدان جنگ دلاوران، نگاهِ کم‌ارزش و ناپاک. همچنین از محیطی که عیسی در آن به دنیا آمده، وجود حیوانات پست و بی‌ارزش باید دور باشد.

برداشت: چشم او مانند تیر است که به سمت دیگری پرتاب می‌شود و در آن‌جا تیرهای دیگران را خنثی می‌کند.

برداشت: اما چشم نیک و بد با هم در دل آمیخته‌اند، هر کس که بتواند آن را بشناسد، از طلا هم ارزشمندتر است.

برداشت: زاهدان در دل خود آه‌های زیادی دارند و در زمان سحر به دنبال تنهایی و خلوت می‌گردند.

برداشت: اما این شیدایی‌ها به خاطر خودشان نیست، تنها هدفشان حفظ حقوق و ارزش‌های دیگری است.

برداشت: باد آرامی نزن که شادی و خوشی آن نمی‌پاید. چرا که با همین باد، خاک و علف هم در چشم آدمی می‌نشیند و می‌تواند آزاردهنده باشد.