غزل شمارهٔ ۱۱۰۶

برداشت: راز را بدون نگرانی در بین بگذار و هرگز به بنده اجازه نده از لطف و رحمت ات در هر لحظه محروم شود.

برداشت: تو به خوبی می‌دانی که هر چیزی منشاء و ریشه‌ای دارد. اگر اشتباهاتی رخ داد، تقصیرها را از ما نبر.

برداشت: اگر تو از یک روستا هستی، نگذار که روستای خودت را فراموش کنی.

برداشت: چون در عشق تو هستم و تو مرا به خود آموخته‌ای، مرا مانند یک شاگرد نپذیر.

برداشت: تو به شوق و ذوق من چنگ می‌زنی و مرا به درد می‌آوری تا بتوانم به تو بگویم که آنجا نرو.

برداشت: به سوی دریا بیاورم، زیرا من در چشم تو فقط یک ذره خاشاک هستم. مرا که شایسته دریا هستم، با خود حمل نکن.

برداشت: از آغاز، صلاح‌الدین در وجود تو نهفته است. امروز را دریاب و نگران فردا نباش.