غزل شمارهٔ ۱۱۰۲

برداشت: عشق را نمی‌توان تنها با کلام یا نشانه‌ها درک کرد؛ روح حقیقت عشق را فراتر از ظواهر ظاهری و نام‌ها تجربه می‌کند.

برداشت: عاشقان مانند توپ در زمین بازی هستند و چنانچه یار به آن‌ها برخورد کند، دیگر برایشان تفاوتی ندارد که با دست یا پا به آن‌ها ضربه بزنند.

برداشت: هر جا که شخصی بازی را آغاز کند، دیگر اهمیت ندارد که توپ به سمت بالا یا پایین می‌رود.

برداشت: این بیت به توصیف آینه‌ای می‌پردازد که تصویر زیبایی‌ها و زشتی‌ها را نشان می‌دهد. می‌گوید که آینه نشان‌دهنده‌ی زیبایی‌ها و چهره‌های زیباست، اما بکار بردن چهره‌های زشت در آن چه فایده‌ای دارد. در واقع، صحبت از این است که چه نیازی به نشان دادن زشتی‌ها در برابر زیبایی‌هاست.

برداشت: سوسمار به آب نیاز ندارد و بنابراین هیچ ارتباطی با چشمه و آب‌پاش ندارد.

برداشت: آن تصوری که در ذهنش از وطن و سرزمین خود دارد، چه ارتباطی به جایی که در آن زندگی می‌کند و شرایط آن دارد؟

برداشت: عیسی‌ای که با گذشتن از آسمان، در دلش غم سرد و یا گرما وجود دارد، چه اهمیتی دارد؟

برداشت: ای پیام‌ها! تو که با ندای غیب کشته شده‌ای، چه ارتباطی با حرف‌ها و سر و صداهای من داری؟